Het is een van de meest weerzinwekkende nieuwsfoto’s van de laatste tijd: een grijnzende premier Rutte en minister Schultz van Haegen naast een 130-bord.

In tegenstelling tot een blatende liberaal als Charlie Aptroot, die in zijn jarenlange queeste voor ‘130’ strooit met selectieve waarheden en halve leugens, schat ik Rutte in als een intelligente man. Hij moet de onderzoeken toch ook hebben gezien dat een verhoging van de maximumsnelheid op ’s lands wegen naar 130 km/h, gemiddeld slechts één procent tijdwinst oplevert, om en nabij de tweehonderd miljoen euro kost, enkele procenten meer fijnstofuitstoot (cijfer van TNO) veroorzaakt en voor 400.000 ton extra koolstofdioxide-uitstoot (cijfer van PBL) zorgt?

Hoe kan hij dat dan voor zichzelf verantwoorden, in deze tijd dat elk uitgestoten CO₂-molecuul onder een vergrootglas wordt gelegd om te kijken of die niet vermeden had kunnen worden? Hoe denkt hij dit te kunnen verkopen, in deze tijd dat elke euro drie keer moet worden omgedraaid? Het antwoord is helaas niet zo moeilijk: na onderzoek blijkt maar liefst zestig procent van de verkeersdeelnemers het idee om de maximumsnelheid te verhogen naar 130 km/h, te steunen. Dat zijn enkele miljoenen Nederlanders die de argumenten op basis van een verslechterende luchtkwaliteit, hoge kosten en meer verkeersdoden ondergeschikt maken aan het zalige gegeven een fractie harder te mogen rijden. Tot zover het milieubewustzijn van de gemiddelde Nederlander.

Bij de meeste politieke vraagstukken voel ik ook een zekere sympathie – of in elk geval begrip – voor de standpunten van de ander, al ben ik het er niet altijd mee eens. Natuurlijk wil Groen Links meer geld naar natuurbehoud, natuurlijk wil de VVD geen gemorrel aan de hypotheekrenteaftrek en natuurlijk wil de PvdA meer aandacht voor de onderkant van de samenleving. Het mooie van democratie is dat uit al die meningen een langjarig gemiddelde ontstaat dat Nederland leefbaar maakt. Maar wat, anders dan punten scoren bij de – blijkbaar – gemiddelde automobilist, heeft deze maatregel voor nut?

Gelukkig lijkt het CDA, aanvankelijk medestander van voortrekkers VVD en PVV, tijdig bij zinnen te komen. De christendemocraten lieten op 9 december weten dat ze het onderzoek over het aantal extra verkeersdoden (3 tot 7) waar de VVD mee schermt, niet vertrouwen en dat de verhoging bovendien duurder is dan ze hadden verwacht. Als het CDA haar bezwaar doorzet, is er gelukkig geen kamermeerderheid meer voor het plan, want de linkse oppositie is faliekant tegen. Terecht, want het is de meest stupide politieke beslissing van de laatste jaren, zowel vanuit linkse als vanuit rechtse hoek bekeken. Voor een maatregel als deze is het woord ‘symboolpolitiek’ uitgevonden.

Liesbeth van Tongeren, Kamerlid voor Groen Links, verwoordde het afgelopen week beter dan ik dat zou kunnen: ‘Welk probleem zijn we hiermee nu eigenlijk aan het oplossen?’