'Eten, slapen en werken doen de meeste volwassenen en ik dus ook, zij het in de ruimte. Over werken en slapen hebben we het al in de vorige blogs gehad, dus nu eerst maar iets over het eten hier in het International Space Station.

Alles wat we eten zit zodanig verpakt, dat de kans dat we er iets van verliezen in gewichtloosheid minimaal is. Het zit veelal in plastic doosjes, zakjes, tubes en blikjes en indien nodig kan er water aan toegevoegd worden of kan de inhoud worden opgewarmd.

Wat eet en drink ik zoal in het ISS? Op een normale dag in de afgelopen week at en dronk ik kip in pindasaus, tomaten met artisjokken, thee met citroen en suiker, tropical punch, chocolademelk, granola en quiche (ontbijt), een stukje melkchocola, tortilla met pindakaas, Canadese maple leaf koekjes, tomaat-basilicumsoep en rozijnen. Heel gewone kost dus eigenlijk.

Voor de missie begon hebben we onze persoonlijke voorkeuren mogen aangeven en een deel van de maaltijden is zelfs bereid door een topkok. Maar dat betekent niet per se dat die gerechten veel lekkerder zijn dan ‘gewoon’ eten.

Ik heb overigens duidelijk minder eetlust dan op aarde. Dat is normaal, de gerechten zijn dan ook kleiner. En eigenlijk heb ik vaak nauwelijks tijd om te eten. Ik heb volle werkdagen die vrijwel altijd uit­lopen.

De Amsterdamse oude kaas is bij iedereen in het ISS zeer in trek. De drie stukken die we hadden gevonden in de eerste container zijn al op. Mijn vijf vrienden lusten er wel kaas van! Gelukkig vond mijn Russische collega Oleg Kononenko nog een tweede container, met nog eens drie stukken. Dus we kunnen weer even vooruit. Binnenkort zal een Progress-vrachtschip ons een nieuwe voorraad brengen.

Nog even een paar voorbeelden van karweitjes aan boord. Ik heb gemeten of er niet teveel jodium in ons drinkwater zit (dat wordt erin gedaan tegen bacteriën, maar als het goed is er weer uitgefilterd), ik heb 48 uur lang een ECG-meting bij mezelf gedaan en geluidsniveaus gemeten door het hele ISS.

Op 23 januari was ik een maand in het ruimtestation. Ik weet nu al dat de tijd veel te snel gaat. Ik kom aan mijn eigen dingen niet toe, het werk eist alle tijd op. En sporten, om de spieren en gewrichten te belasten, kost natuurlijk ook veel tijd. Aan fotografie ben ik nog niet echt toegekomen zoals ik het zou willen, hoewel de foto’s die ik twitter een groot succes zijn. Ik heb ook te weinig tijd om te filmen, om te bellen en te mailen. Ik weet het nu al: vijf maanden is veel te kort!

Tot volgende week.'