Afgelopen week was er lichte paniek in de media: er was een uitbarsting op de zon en die zou onze gezondheid bedreigen, hier in het ISS. In werkelijkheid is het zo dat geladen deeltjes die van de zon afkomstig zijn door het magnetisch veld van de aarde worden afgebogen. Wij worden dus beschermd door dat magnetisch veld. Omdat de veldlijnen bij de polen de aarde in duiken is daar wel degelijk sprake van invloed: er was prachtig noorderlicht te zien.

Kosmische straling is wel degelijk schadelijk, vooral als je lang boven bent en ruimtewandelingen maakt. In het station worden we enigszins beschermd door de structuur en slapen we in cabines voorzien van speciale tegels die de straling absorberen.

Verder is er nog ruimteafval. Alles boven tien centimeter wordt met radar gevolgd. Dat zijn ongeveer tienduizend stukken. Als iets te dicht bij komt branden we kort even wat kleine motoren op het station en maken zo een uitwijkmanoeuvre. Wat kleiner is dan tien centimeter moet kunnen worden opgevangen door de schilden die het station omringen.

Al met al is het leven van een astronaut natuurlijk niet van gevaar onbloot, maar dat geldt ook voor mensen die werken bij de brandweer, in het leger en bij de politie, om maar enkele voorbeelden te noemen. Ik weet natuurlijk ook van de medische effecten. Dat er sprake is van botontkalking, die soms niet en soms maar gedeeltelijk reversibel is. Dat er mogelijk een grotere kans is op staar door verhoogde stralingsniveau’s.

Ongerust maakt me dat niet. We gaan allemaal dood. Je kunt natuurlijk wel je hele leven lang supervoorzichtig zijn, maar uiteindelijk krijg je misschien toch nog een auto-ongeluk. Ik realiseer me wel: er hangt misschien een prijskaartje aan wat ik doe. Het zij zo. Dat zijn de onvermijdelijke risico's van het vak.

Tot de volgende week!