Bij mijn vorige vlucht was hij er nog niet, maar nu gelukkig wel: de Cupola, een prachtige observatiekoepel, geleverd door ESA (filmpje). De koepel heeft zes ramen rondom en een groot centraal raam als plafond. Zwevend in de koepel kun je naar de aarde en het heelal kijken, maar ook grote delen van het ruimtestation overzien.

De nachtzijde van de aarde is altijd mooi. Vaak zie je onweer, maar dan dus van bovenaf! Bliksemschichten gaan heel ver door de wolken heen, soms wel van de ene kant van een land naar de andere. Dan zie je het station helemaal oplichten. Maar je hoort natuurlijk niets.

Overdag zie ik links van mij soms alleen maar oceaan. Een blauwe wand van water die naast je hangt, hier en daar opgesierd door een prachtige parel: een koraaleiland.

En dan dat laagje lucht om de aarde: dat is héél dun. Ik kijk naar de horizon en realiseer me: alle geschiedenis (behalve de ruimtereizen dan) heeft zich in dat dunne laagje afgespeeld. Daar moeten we het mee doen.

Nederland heb ik lang niet kunnen fotograferen: we kwamen er ‘s nachts overheen of er was te veel bewolking. De afgelopen weken was dat wel anders. Prachtig helder weer. Ik heb overigens het gevoel dat ik aan serieuze fotografie nog moet toekomen, al worden de beelden die ik twitter zeer gewaardeerd.

Zoals inmiddels iedereen weet ga ik niet landen op 16 mei, maar wordt het zeker niet eerder dan 1 juli. Na dergelijk nieuws moet je je wel weer even opnieuw instellen. De verjaardagen van mijn twee jongste kinderen ga ik niet meemaken op aarde en evenmin de diploma-uitreiking aan dochter Robin. Mijn vrouw Helen formuleert het heel goed: ‘Het is zoals het is. We kunnen er niks aan veranderen en dus gaan we er geen drama van maken.’

Tot de volgende keer!