Nieuws

Dobberende eilanden

Hilde de Laat |
Maritiem & Offshore, Milieu & Duurzaamheid, Onderzoek & R&D, Veiligheid

Het Wageningse onderzoeksinstituut MARIN testte vorige week, op 11 juli, in het eigen testbassin een eerste ontwerp van een drijvend eiland, opgebouwd uit driehoeken componenten.

De proef was een voorbereiding op het EU-project Space@Sea, waarvoor de Europese Unie € 7,6 miljoen uit het wetenschappelijke onderzoeksproject Horizon 2020 vrijmaakt. € 1,6 miljoen van dit bedrag is voor MARIN.

Het concept van de drijvende eilanden moet volgens Olaf Waals, projectmanager bij MARIN, de oplossing bieden voor de dreigende zeespiegelstijging en overbevolking. ‘Zodra we eilanden kunnen laten drijven in onze oceanen, zijn de mogelijkheden eindeloos. Denk aan wooneilanden voor werknemers van olie- en gasplatforms of windturbineparken op zee, aan drijvende havens voor overslag, of zelfs aan boer­derijen op zee zoals vis- en zeewier­kwekerijen.’

Veilig wonen op ruwe zee

Maar zover is het nu nog niet. Waals: ‘Wij zijn benieuwd naar de technische haalbaarheid. We willen bijvoorbeeld uitzoeken wat er voor nodig is om stabiele eilanden te bouwen, welke vorm het beste werkt, en welke krachten op zo’n eiland inspelen. Ook bij een extreem ruwe zee moet het wonen uiteraard veilig blijven.’

MARIN is in dit project verantwoordelijk voor het eilandontwerp. Hierbij kijkt het marine onderzoeksinstituut vooral naar de hydromechanische krachten waar het kunstmatige eiland mee te maken krijgt. Waals legt uit: ‘We hebben voor een ontwerp van losse driehoeken gekozen. Dit ontwerp doorstaat golven vanuit alle richtingen zonder dat er veel vermoeiing in de drijvers zelf ontstaat. Vrijwel alle krachten van de bewegingen worden namelijk opgevangen door de koppelingen tussen de driehoeken.’

Van piepschuim naar beton

In het offshore bassin van MARIN, een bak die 40 x 40 m meet, drijven dan ook zeven grote en tachtig kleine driehoeken, aan elkaar verbonden met 512 veren en 256 stootwillen of fenders. ‘Wij bouwen hier met een schaal van 1:250. Een werkelijk eiland meet dus 2 x 1,5 km. De grote driehoeken, van 500 x 500 m, liggen binnenin en zijn de stabiele delen van het eiland. Hierop kunnen in theorie mensen wonen. De kleinere driehoeken van 250 x 250 m liggen in de buitenring. Hierop kan bijvoorbeeld een zonnepark komen’, aldus Waals. De driehoeken van dit model van het kunstmatige eiland zijn nog van piepschuim, maar bij het uiteindelijke kunstmatige eiland worden deze in beton of staal uitgevoerd.

Voor de tweedaagse watertest verbond Waals sensoren op de driehoeken, om de krachten nauwkeurig te kunnen meten. Hij legt uit: ‘We lieten normale golven van 7 m en extreem hoge golven van 15 m vanuit meerdere richtingen op het eiland los. Daarbij zagen we dat de buitenste ring nat werd, maar binnenin bewoog het eiland nauwelijks. Met die resultaten starten we het grote onderzoek, dat in oktober moet beginnen en drie jaar zal duren. Daarna moet duidelijk zijn of drijvende eilanden op zee technisch haalbaar zijn.’

Deel deze pagina

Maritiem Nederland

Maritiem Nederland is een magazine, website en nieuwsbrief met alle relevante en interessante ontwikkelingen binnen het maritieme cluster. Met interviews, opmerkelijke reportages, portretten en columns.
Meer informatie over Maritiem Nederland

Abonnement

Wilt u lid worden, een los nummer aanvragen of een adreswijziging doorgeven? Neem dan contact op met MijnTijdschrift (088-2266622). 

Of bekijk ons aanbod van abonnementen.

Ontvang de nieuwsbrief

Meld je nu aan!

Naar boven