‘Gustav was een vriendelijke wake-up call’ | Technisch Weekblad
Nieuws

‘Gustav was een vriendelijke wake-up call’

René Didde | maandag 29 september 2008
Bouw & Civiele Techniek

Het water steeg weer tot gevaarlijke hoogte rond New Orleans maar de stad hield het droog. Matthijs van Ledden van adviesbureau Royal Haskoning werkt sinds ‘Katrina’ (2006) in het gebied en evalueert de situatie.

Nu het orkaanseizoen op zijn einde loopt, haalt New Orleans opgelucht adem. De stad werd eind augustus compleet geëvacueerd maar het liep met een sisser af. Aanvankelijk werd Gustav ingeschat als een orkaan van klasse vier, mogelijk klasse vijf (de zwaarste categorie). Het werd uiteindelijk klasse drie, eenmaal aan land zelfs twee. ‘Als Gustav echter de klasse vier-orkaan was geweest en de baan iets meer naar het noorden was afgebogen, was met name het oostelijke deel van de stad opnieuw ondergelopen. De evacuatie was volkomen terecht’, zegt Matthijs van Ledden. De medewerker van adviesbureau Royal Haskoning werkt sinds 2006, direct na de Katrina-orkaan, aan het dijkherstel in de Mississippi-delta.

Drie jaar na Katrina zijn belangrijke verbeteringen aangebracht, maar het complete systeem is allerminst op orde, zegt Van Ledden. ‘Vooral aan de oostzijde is nog weinig gebeurd.’ Het centrale deel van de stad is beter af. Het centrum kreeg in 2005 klappen doordat Katrina water de stad inzwiepte vanuit het noordelijk gelegen Lake Pontchartrain door drie kanalen waarvan de wanden bezweken. Van Ledden: ‘Die kanalen kunnen nu worden afgesloten met stormvloedkeringen.’

Overigens moeten twee grote stormvloedkeringen, bij Lake Borgne aan de oostkant en bij het Inner Harbor Navigation Canal nog aangelegd worden.

Royal Haskoning werkt aan een order van 150 miljoen dollar. Aan Amerikaanse zijde coördineert vooral het US Army Corps of Engineers (de Amerikaanse tegenhanger van Rijkswaterstaat) het dijkherstel, dat vijftien miljard dollar kost en in 2011 klaar moet zijn. Katrina kostte aan meer dan duizend mensen het leven. Om een dergelijke ramp te voorkomen wordt met man en macht gewerkt aan een stormvloedkering aan de oostzijde van de stad, bij het Lake Borgne. ‘De uiteindelijke versie van ontwerper en aannemer Shaw komt goed overeen met het hydraulisch voorontwerp dat wij al eerder maakten’, zegt Van Ledden.

Deze stormvloedkering zal de kustlijn verkorten, maar dat is nog niet voldoende. ‘Het hele dijkensysteem aan de oostzijde moet verhoogd van zes meter naar negen meter boven het gemiddelde zeeniveau. Dan zijn ze bestand tegen stormen die gemiddeld een keer per honderd jaar voorkomen.’ Ter vergelijking: de dijken langs de Nederlandse kust zijn twaalf meter hoog en weerstaan stormen die slechts een keer per tienduizend jaar voorkomen.

In New Orleans beslaat het totale dijkensysteem zeshonderd kilometer. Vooral bij het bepalen van de dijkhoogte spelen de ingenieurs van Haskoning een belangrijke rol. Op grond van de maatgevende waterstanden, golfhoogte en sterkte van de orkaan rekent een model de dijkhoogte uit. ‘De klassieke Nederlandse methode is dan om er vanwege de onzekerheden een halve meter bovenop te doen’, zegt Van Ledden. ‘Het vernieuwende in New Orleans is dat we de onzekerheden van tracé tot tracé kunnen bepalen. Over sommige stukken weten we meer dan van andere. Soms kunnen we volstaan met vijftig centimeter, andere keren één meter extra dijkverhoging.’

Haskoning ziet al dit werk als een eerste stap. Ook New Orleans ontkomt niet aan discussie over hoe veilig te leven in een delta. ‘Voorlopig laten onze modellen zien dat het economisch zinvol is om het veiligheidsniveau te verhogen tot bijvoorbeeld één ramp in de duizend jaar voor het centrale deel van New Orleans. Daarom moeten de huidige voorzieningen flexibel worden gebouwd. Een dijk van grond kan je verhogen, een betonnen kering moet je afbreken en opnieuw storten. Gustav was een vriendelijke wake-up call voor deze discussie.’