Nieuws

Megaviaduct naar Méditerranée

De gemeenteraad van Millau delibereert nog over de kosten van de feestelijkheden, maar toch lijkt niets de officiële ingebruikneming van ’s werelds hoogste viaduct op 14 december in de weg te staan. Vanaf donderdag 16 december elf uur ’s ochtends rijden er auto’s over het ranke kunstwerk.

Het Franse stadje Millau aan de Tarn, district Aveyron, is bijna verlost van de ellenlange files in de zomer. Automobilisten kunnen straks doorrijden vanuit de richting Clermont Ferrand naar Béziers en verder naar Barcelona, of omgekeerd over de A75. De kortste en goedkoopste verbinding Parijs-Middellandse Zee is daarmee een feit.

De ingebruikneming is een maand eerder dan voorzien. Het werk aan het viaduct over het dal van de Tarn begon op 10 oktober 2001. Om het viaduct met een lengte van 2.460 meter te kunnen bouwen begon de aannemer, de Eiffage-groep, met de constructie van zeven pijlers. Op het kalksteen of de mergel kwamen funderingsplaten van 1100 tot 2100 m3 beton (B35). De grootste stortingsstap was 322 m3 en duurde twaalf uur.

 

Uitzetting

Voor de pylonen zelf werd telkens een deel van vier meter hoog gestort en vervolgens opgevijzeld. Zo groeiden de pijlers de hoogte in; de twee op het diepste punt hebben een totale lengte van 343 meter, waarvan overigens de hoogste zeventien meter alleen een puur esthetisch doel dienen.

Elke schacht in een pijler (die aan de bovenkant gesplitst is over 90 meter) is voorzien van acht voorgespannen kabels.

De constructeurs, waaronder ook het ingenieursbureau EEG Simecsol dat in 2002 werd overgenomen door Arcadis, hebben gekozen voor gespleten pijlers om de effecten van thermische uitzetting in het brugdek te verminderen. Het stalen brugdek kan in de lengte maar liefst 60 centimeter verplaatsen als gevolg van temperatuurwisseling. Splitsing van de pijlers betekent een verdubbeling van het aantal draagvlakken, en dat gaat kromtrekken tegen. De stijve pijlers maken het ook mogelijk het stalen brugdek minder dik te maken.

 

Lancering

Naast temperatuurverschillen was de mogelijke windbelasting een zwaarwegende factor in het ontwerp. Vanwege de windgevoeligheid moest het brugdek zo dun mogelijk zijn. Het bestaat uit een stalen (S355 en S460) kokerbalk met een maximale hoogte, in het midden, van 4,20 meter. Drie meter hoge gebogen hekken met plexiglas aan weerszijden schermen de auto’s af van rukwinden. En ze voorkomen dat weggebruikers het dal van de Tarn in kunnen kijken.

De 2078 brugdekelementen, inclusief de kokerbalk, maakte de firma Eiffel in Lauterbourg in het uiterste noordoosten van Frankrijk; (afstand over de weg 867 km). De assemblage gebeurde in Fos-sur-Mer en op de bouwplaats in Millau. Alleen al op die laatste plek waren 75 lassers aan het werk.

Nadat de lassers kokerbalk en zijwaartse brugelementen verbonden hadden (breedte 32,05 m, dikte 4,20 m,) ‘lanceerde’ men eind februari 2003 vanaf de bouwplaatsen aan de noord en zuidzijde de 171 m lange stalen brugsegmenten in achttien stappen.

 

Flauwe bocht

Bij die operaties werden de draagframes hydraulisch aan elkaar gekoppeld, zodat de druk in de vijzels gelijk bleef. Op deze manier konden de technici ook rekening houden met de lichte draaiing van het viaduct.

Die heel flauwe bocht is aangebracht om de automobilist die straks het viaduct oprijdt niet direct te confronteren met een kaarsrechte ‘streep’ van bijna tweeënhalve kilometer, hetgeen intimiderend zou kunnen werken.

Voor het opschuiven van de brugelementen waren vijf extra hulppylonen tussen de zeven betonnen pylonen nodig die nu weer weggehaald zijn. De twee brugdelen die de overspanning boven de rivier moesten maken – waar een hulppyloon ontbrak– zijn eind mei van dit jaar aan elkaar gelast.

Enerpac was verantwoordelijk voor de hydraulische apparatuur waarmee de tijdelijke pijlers zijn opgericht en voor het voortduwen van de stalen brugdekdelen.

Uiteindelijk zijn zo acht overspanningen gemaakt; zes van 342 m lang en twee van 204 m. Het stalen brugdek weegt rond de 36.000 ton.

Op het stalen wegdek, recht boven de betonnen pijlers plaatsten de Franse technici de stalen pylonen waaraan de tuien zijn bevestigd.

Het meervoudig tuiviaduct van Millau is een ontwerp van de Brit Norman Foster. Michel Virlogeux (die ook de Pont de Normandie ontwierp) stond aan het hoofd van het ontwerpteam van de Eiffage-groep. De aanleg kostte 320 miljoen euro. De levensduur van het bouwwerk is 120 jaar. Eiffage mag gedurende 75 jaar tol heffen (vanaf iets meer dan zes euro) op de auto’s die het viaduct over willen.

Ontvang de nieuwsbrief, binnenkort 2 keer per week

Meld je nu aan!

Gratis proefabonnement TW

Bestel nu 2 gratis proefnummers TW