Opinie&Analyse
Johan Herrenberg

#50: een persoonlijke balans

Johan Herrenberg | donderdag 5 december 2019
Vervoer & Logistiek

Slechts mijn trouwste lezer(es) of de nerdy persoon die op LinkedIn mijn publicatielijst als een reiger in de gaten houdt, zal het weten: dit is mijn vijftigste column in TW. Deze alfa had nooit gedacht zo bèta te zullen zijn. Halverwege 2015 produceerde ik mijn eerste stuk, over de zelfrijdende auto. In de wereldkantelende vierenhalf jaar die sindsdien zijn verstreken (Brexit-worsteling, Donald Trump et cetera) heb ik de verstrengeling van mens, techniek en samenleving op allerlei manieren in kort bestek onderzocht en geïllustreerd. En al doende, ook mijn dochter volgend voor wie een internetloze werkelijkheid nooit heeft bestaan, ben ik me onsentimenteel gaan realiseren dat we in gelijke mate winnaars en verliezers zijn.

Ik constateer dat als ik tegenwoordig buiten ben, zeker in de stad, dat niet meer voelt als buiten. Overal camera’s, lopen we door iemands monitor, en als 5G eenmaal is ‘uitgerold’, dan is de hele omgeving een woud van sensoren. Met onze smartphone zitten we permanent in een netwerk, zodat we kunnen vinden en kunnen worden gevonden. De onmiddellijke behoeftebevrediging die de technologie mogelijk maakt, heeft een diepe deuk geslagen in de romantiek van het onbereikbare of moeilijk bereikbare, de schoonheid van het je verheugen en het ongeduldig moeten wachten, en ook de verrassing van de ongeplande ontmoeting. In het amoureuze is de zaak vaak handig versneld tot shoppen tussen gezichten en profielen, zonder inbedding in vereniging, club, koor, partij.

Trein, auto en vliegtuig hadden de ruimte al in elkaar gedrukt, nu is het de tijd die we klein hebben gekregen. Een tv-serie volgen was ooit een langdurige en tevens sociale aangelegenheid: tussen twee afleveringen in was de serie onderwerp van gesprek op school en op het werk. Nu kunnen we individueel comakijken dankzij ‘streaming services’ als Netflix en, sinds kort, Disney+. Google Maps en Google Earth zijn geweldig, maar plattegronden van Falk uitvouwen op de vloer en neerzien op straten en pleinen had ook zo zijn charme. In de jaren ’90 tastte ik met mijn oren door een diepe radioruis waarin ik vaag stemmen hoorde in het Deense parlement: nu is er een app en komt het ‘Folketing’ kristalhelder uit mijn telefoon. Ik constateer dat men in zekere zin niet echt meer ‘weg’ is. Mijn zuster is nu fysiek in Egypte, maar mentaal zat ze voor hetzelfde geld naast me. Ik kan haar horen, en de zitbeelden van Ramses II die zij ziet, verschijnen op mijn scherm alsof ik er zelf voor sta.

Ik besluit deze feestcolumn met het meest oneerlijke vervoermiddel uit de geschiedenis: de e-bike. Ik zwoegde eens heroïsch op tegen een snoeiharde wind en werd plotseling vanuit het niets gepasseerd door een bejaarde dame.

De schaamte zal me overleven.

Ontvang de nieuwsbrief, binnenkort 2 keer per week

Meld je nu aan!

Gratis proefabonnement TW

Bestel nu 2 gratis proefnummers TW