Opinie&Analyse
Michael Persson

Een krakend geraamte

VS-correspondent Michael Persson constateert dat de verkiezing van individu boven collectief in de VS zich ook uitstrekt over basale voorzieningen als infrastructuur. Amerikanen houden wel van voorzieningen, maar niet van de overheid. Niemand wil ervoor betalen.

Gisteren was het weer zo ver. Lekke band. Het is een ongemak dat je moet incalculeren als je in Amerika een ritje op de racefiets maakt. Kijk je net naar de herfstbomen of een of ander schitterend uitzicht, knal je weer in een gapend gat of tegen de rand van een ongelijk liggende betonplaat. Je kunt erop rekenen. Amerika is een land waar je minimaal twee reservebanden moet meenemen.

Bleef het maar bij lekke banden, bleef het maar bij fietsen. Er vallen hier duizenden doden op de weg – waarbij de weg de dader is. Volgens een schatting van het ministerie voor transport zijn de slechte wegen een factor bij 14.000 verkeersdoden per jaar. Het totale aantal doden in het verkeer ligt in de Verenigde Staten – relatief – drie keer zo hoog als in Nederland.

En dat in het land van de road movie, van de road trip. De Freeway, wordt de snelweg hier genoemd, de route naar de vrijheid. De weg is onderdeel van de nationale identiteit. Nu is het een nationale identiteitscrisis.

Het achterstallige onderhoud geldt niet alleen voor het asfalt. Bruggen, dammen, spoorlijnen, waterleidingen, gasbuizen: het decennia-oude geraamte van Amerika kraakt in al zijn geledingen. En overal vallen doden, zo bleek uit een verhaal in The New York Times dit weekend. Door de regen in South Carolina vorige maand begaven 36 dammen het: 19 doden. Door het gebrek aan een modern veiligheidssysteem knallen de treinen periodiek op elkaar: 77 doden en 1.400 gewonden in de afgelopen tien jaar. De waterleidingen die gevaarlijk vuil aan het worden zijn: 14 doden en 431 ziektegevallen (al zou dat aantal volgens een studie een stuk hoger kunnen liggen, omdat de link met de leidingen meestal niet wordt gelegd).

Natuurlijk – het collectief is hier minder belangrijk dan het individu. Amerikanen houden nu eenmaal niet van goede overheidsvoorzieningen. Of beter gezegd: ze houden wel van voorzieningen, maar niet van de overheid. Niemand wil ervoor betalen.

Amerikanen doen wel eens smalend over Europa, met zijn logge dynamiek en gebrekkige ondernemersgeest. Maar het is diezelfde logheid die tot wegen, ziekenhuizen en scholen leidt waar mensen hun leven min of meer zeker zijn. Het is geïnstitutionaliseerde zorgzaamheid. Europeanen hebben er geld voor over. Hier lossen ze het op met een helm op de fiets.

Dit land vindt zichzelf hoogtechnologisch, en dat klopt ook – als je bij technologie denkt aan individuele glimmende slimmigheden, van iPhone tot Tesla (de moderne opvatting van het woord ‘tech’). Maar collectieve, zorgzame technologie wordt verwaarloosd op een manier die dodelijk is. Ik sprak laatst een New Yorkse civiel ingenieur, die zich schaamde voor het onbegonnen werk dat hij moest doen. ‘Onze wegen zijn onze basisinfrastructuur. Wat zegt het als we daarin niet eens de gaten kunnen dichten?’

Michael Persson is wetenschapsjournalist en correspondent voor De Volkskrant in New York.

Ontvang de nieuwsbrief, binnenkort 2 keer per week

Meld je nu aan!

Gratis proefabonnement TW

Bestel nu 2 gratis proefnummers TW