Infrastructuur als kanarie in de kolenmijn | Technisch Weekblad
Opinie&Analyse
Michael Persson

Infrastructuur als kanarie in de kolenmijn

Michael Persson | donderdag 19 november 2020
Bouw & Civiele Techniek

Een van de wonderlijkste niet-ingeloste beloften van Donald Trump is die van een nieuwe infrastructuur. Op campagne in 2016 had hij het vaak over het ‘verkruimelende’ Amerika, dat eruit zag ‘als een derdewereldland’, met een infrastructuur die ‘uit elkaar aan het vallen’ was. Tijdens zijn overwinningsspeech beloofde hij de snelwegen, bruggen en tunnels te herbouwen, ‘op een manier die, overigens, zijn gelijke niet kent’.

Hij had gelijk: een opkalefateroperatie was hoog nodig. Amerika was een houtje-touwtje land geworden. De Amerikaanse vereniging van civiele ingenieurs beoordeelde de infrastructuur in 2017 met een D+, een tamelijk beschamende onvoldoende, na jaren van verwaarlozing. Nederlandse ingenieurs die ik de afgelopen jaren sprak kijken verwonderd naar het gebrek aan onderhoud, en het gebrek aan planning van onderhoud: eenmaal gebouwd wordt er nergens meer naar omgekeken, tot er iets gerepareerd moet worden. Amerika is een land van herstel, niet van preventie.

Maar goed, Trump zou daar wat aan gaan doen. Sindsdien is het begrip ‘Infrastructuur Week’ een running gag geworden in Washington. Ettelijke keren kondigde de president een pr-offensief aan om een of ander groot plan te lanceren – maar veel meer dan de aankondiging is er nooit gelanceerd. Er kwam steeds wat tussen.

Daarmee is de infrastructuur typerend geworden voor de stand van het land. Er zijn overduidelijke problemen, meestal praktisch van aard, waar een meerderheid van het land het over eens is, maar waar het land niet aan toekomt omdat de politiek voor gaat. Daarmee bedoel ik ‘politiek’ in de negatieve zin van het woord: het benadrukken van verschillen voor electoraal gewin. Van positieve politiek, het zoeken naar overeenkomsten voor nationaal gewin, komt dan weinig.

Andere voorbeelden daarvan: de dure gezondheidszorg, het ongelijke onderwijs, de dalende levensverwachting.

Een van de concrete voorbeelden van het gebrek aan daadkracht bij Trump is de nieuwe spoortunnel onder de Hudson, tussen New Jersey en New York. Dit Gateway project, begroot op $13 miljard, zou een belangrijke flessenhals in het vervoer van en naar een van de grootste economische centra van het land moeten verhelpen. (De bestaande honderd jaar oude tunnel werd in 2012 zwaar beschadigd door orkaan Sandy, en is nu oorzaak van veel vertragingen.)

Het plan had na Trumps aantreden nog ‘de hoogste prioriteit’, maar is daarna in de ijskast gezet. Het is maar een lokaal plan, vond Trump bij nader inzien. Dat is in zekere zin waar: elk vervoersproject gaat van A naar B, en verbindt dus twee plekken die per definitie lokaal zijn. Trump ziet de verbinding niet.

Het had zo mooi kunnen zijn. Groot project, door twee partijen gesteund, goed voor economie, naam erop en klaar. Maar Trump liet die kans schieten. Dat is het drama van Amerika: praktische actiebereidheid is ten onder gegaan aan gepolariseerde halsstarrigheid. Nu kijken of Biden het populisme van de passiviteit kan doorbreken. 

Ontvang de nieuwsbrief

Meld je nu aan!

Gratis proefabonnement TW

Bestel nu 2 gratis proefnummers TW