Opinie&Analyse
Vivianne Bendermacher

Offline leven is onrealistisch

Vivianne Bendermacher |
Arbeidsmarkt & Onderwijs, Robotica & AI

Ik ben nu ruim zes maanden zwanger. En elke keer als ik mijn kleine voel trappen, ben ik benieuwd naar wat de toekomst voor haar in het verschiet heeft.

Dan denk ik aan mijn nichtje Fleur, dat al naar de basisschool gaat en daar dingen leert die nú relevant zijn voor de arbeidsmarkt. Ze leert schrijven, rekenen en er wordt hard gewerkt aan haar algemene ontwikkeling. Straks, als ze naar de middelbare school gaat, zal ze een profiel moeten kiezen. Een profiel dat past bij de banen die we nú kennen.

En dat terwijl mijn nichtje Fleur al tot de generatie behoort, waarvan 65 % later een baan krijgt, die nu nog niet bestaat. Althans; dat schat het World Economic Forum (WEF) in. Omdat scholen ook niet weten waarvoor ze nou eigenlijk aan het opleiden zijn, gaan ze stug door met datgene dat we nú kennen. Bereiden ze onze kinderen voor op banen in de marketing, of in de media, als dokter of als leraar, secretaresse, rechter, piloot… Allemaal banen die er straks misschien wel heel anders uitzien, heel schaars zijn of simpelweg niet meer bestaan.

Want door technologische ontwikkelingen gaan er de komende jaren heel veel banen verdwijnen. Volgens schattingen van het WEF zijn dat er wereldwijd per saldo zo’n vijf miljoen binnen vier jaar tijd. Waarom ze verdwijnen? Omdat robots en slimme algoritmes die prima kunnen overnemen.

Digitale prikkels

Gelukkig zien we technologie steeds meer de klaslokalen binnenstromen. De dertig boeken in een rugzak op een veel te kleine brugpieper maken steeds vaker plaats voor iPads. En bijna elke scholier heeft inmiddels een smartphone. Maar het gebruik van die apparaatjes wringt met de traditionele ideeën over onderwijzen. Onder leiding van de Duitse hersenwetenschapper Man­fred Spitzer – die onlangs weer even groot in het nieuws kwam naar aanleiding van zijn nieuwe boek Digiziek – wordt er zelfs schande van gesproken. Want door die mobieltjes en door het internet onthouden onze kinderen niets meer; ze bewegen steeds minder en dat is ongezond, en hun aandachtspanne is ook al om te huilen. Want ja, al die digitale prikkels hè. De oplossing volgens Spitzer en de zijnen: een offline leven, net als vroeger.

En dat maakt me furieus. Het zou misdadig zijn mijn nichtje Fleur, of straks mijn dochter te ontdoen van smartphones en tablets. Het is een ontkenning van de realiteit. Want die arbeidsmarkt verandert; of we dat nou willen of niet. Wat Spitzer en co doen is kinderen opleiden als concurrenten van robots; een strijd die ze genadeloos gaan verliezen. Laten we liever bedenken hoe mijn nichtje, mijn dochter, de kinderen van nu een meerwaarde kunnen zijn op die arbeidsmarkt van later. Zij zijn het tenslotte die daar het verschil moeten maken, niet wij.

Deel deze pagina
Abonnement

Wilt u lid worden, een los nummer aanvragen of een adreswijziging doorgeven? Neem dan contact op met MijnTijdschrift (088-2266622). 

Of bekijk ons aanbod van abonnementen.

Ontvang de nieuwsbrief

Meld je nu aan!

Naar boven