OS-talgie | Technisch Weekblad
Opinie&Analyse
Johan Herrenberg

OS-talgie

Microsoft gaat het anders aanpakken: de reus uit Redmond biedt Windows 10 voortaan aan als een service (WaaS).

 De traditie om elke drie tot vijf jaar een nieuwe versie van zijn besturingssysteem (OS) uit te brengen, is daarmee geschiedenis. De gebruiker ontvangt nu tweemaal jaarlijks een update met nieuwe functies, en maandelijks ‘fixes’. Een besturingssysteem wordt een proces, waar het vroeger een soort kunstwerk was met een eigen karakter en beperkte levensduur, geholpen door vele noodzakelijke ‘patches’ om de fouten en de lekken op te lossen, terwijl een team alweer druk bezig was met de ontwikkeling van het volgende besturingssysteem.

Ik ben gefascineerd door besturingssystemen. Als een tolk zet het jouw getikte of geklikte bevelen om in taal die de machine kan verstaan: georganiseerde interactie. Apple schminkte alles al aantrekkelijk grafisch dicht vanaf het begin. Microsoft kwam voor het eerst succesvol in de buurt met Windows 95. Op een of andere manier hield ik van het kale DOS dat daar nog altijd achter zat. Redelijk laat – in 1994 – ging ik voor het eerst serieus aan de slag met computers, in dit geval een simpele IBM pc-XT, waarop DOS 5 stond geïnstalleerd. De totale zwartheid van het beeld, met daarin de ‘prompt’ voor je commando’s, had iets geheimzinnigs. Alles ging tergend langzaam. De computerkast ratelde bij elke handeling. De uitspraak ‘je kunt ondertussen koffie gaan zetten’ was toen erg populair.

Software-oorlogen

Het was het decennium van heuse software-oorlogen. Die tussen Word en WordPerfect staat nog op mijn netvlies; Microsofts Word won. Ook poogde IBM Windows 95 de wind uit de zeilen te nemen met zijn eigen besturingssysteem, OS/2, maar zonder succes. En dan had je de stammenstrijd tussen Microsoft en Apple, die veel weghad van die tussen liefhebbers van Star Wars en Star Trek. Het OS-landschap was destijds gevarieerder, ook al was de marktpositie van Microsoft onaantastbaar. Ik denk aan Amiga, Atari en GeOS. Ik denk ook aan de Britse Acorn-computer die in Nederland nooit een voet aan de grond heeft gekregen. Er was een verkoper in Delft. Een stuk of tweehonderd enthousiastelingen had zich aaneengesloten in een ‘Big Ben Club’. Ik weet dat, omdat ik er lid van was zonder een Acorn te bezitten (!), want het ding kostte meer dan een Apple en een ei. Maar het liep magisch snel, met het OS en alle benodigde software in ROM (read only memory; alleen uitleesbaar geheugen) gebakken. En Linux, het open source-OS, was het ideologisch geladen project: software waarover niet een groot bedrijf en aandeelhouders regeren, maar de gebruikers zelf, die eraan meeschrijven, gratis.

Mooie tijden. Ik start soms weleens mijn VMware Workstation op en open dan in een zogeheten ‘virtuele machine’ Windows 3.11, 95, 98, XP, of DOS 5: tijdmachines voor een man die lijdt aan OS-talgie.

Ontvang de nieuwsbrief, binnenkort 2 keer per week

Meld je nu aan!

Gratis proefabonnement TW

Bestel nu 2 gratis proefnummers TW