Technologisch tieneridool | Technisch Weekblad
Opinie&Analyse
Michael Persson

Technologisch tieneridool

Zijn er eigenlijk nog mensen die Elon Musk durven tegenspreken? Vorige week presenteerde het technologische tieneridool op een ruimte­vaart-­congres in Guadalajara zijn Mars-plannen. Hoe deze spreekbeurt het bedrijf heeft kunnen verlaten is een eerste raadsel. Dat hij tot zoveel enthousiasme in de congreszaal kon leiden is het tweede. Dat hij vervolgens ook door veel media bloedserieus werd genomen is het derde.

In grote lijnen (want hij schetste alleen grote lijnen) kwam het hierop neer: Musk gaat een Big Fucking Rocket bouwen, zet daar een ruimteschip op met honderd passagiers, vuurt hem af, laat hem in de ruimte bijtanken, gaat dan in tachtig dagen naar Mars, laadt de mensen uit, gaat dan weer terug om een nieuwe lading op te halen. En dat keer tienduizend. Voilà: een Marskolonie.

Toen Musk vorige maand aankondigde de automatische piloot in zijn elektrische auto’s te gaan verbeteren, schreef ik daar nog enthousiast over. Toen toonde hij zich een man die tot in details weet waar hij heen wil, een atypische ceo die over fotonen en false positives kan praten, en die het soms moeilijk heeft met de problemen die hij tegenkomt. Nu toonde Musk zich een man die alleen oppervlakkig weet waar hij heen wil, een typische ceo met een visie en een PowerPointpresentatie, en die veel te makkelijk deed over de problemen die hij zal tegenkomen.

Musk wuifde alles weg. Honderd mensen in een cabine voor tachtig dagen? Die gaan zich gezellig bezighouden met ‘gewichtsloze spelletjes’. De kosmische straling die ze onderweg tegenkomen? ‘Een zeker risico, maar niet dodelijk.’ Brandstof voor de terugvlucht? ‘Relatief makkelijk ter plekke te maken.’

Glanzende getallen

Kolonisatie van Mars is Musks grote doel: dat is onze redding, als we het op aarde hebben verknoeid. Maar juist over die kolonisatie had hij niet veel te zeggen. Hij vergeleek interplanetair pionieren met de kolonisatie van het Wilde Westen. Ik leg de spoorlijn aan, zei Musk, en dan is het aan de treinpassagiers om iets met die ‘geweldige mogelijkheden’ te doen. Hoe ze aan zuurstof komen, en eten, en hun afval verwerken? ‘Dat mogen ze zelf beslissen’, zei Musk, die een directe democratie voor zich ziet. Lekker makkelijk: hij is daarvoor niet verantwoordelijk.

Ze kunnen ook doodgaan, erkende Musk. Interessant: de kolonisten zijn een soort sluitpost van het hele kolonisatieproject.

Musk kwam met glanzende getallen. Een miljoen kolonisten! Duizend ruimteschepen! Duizend keer opnieuw te gebruiken! Vanaf 2024! In veertig jaar! Er is geen enkele technische noodzaak voor deze enorme schaal en dit krappe tijdschema, alleen een commerciële. Want als je zo rekent, kost een ticket nog geen € 180.000. De enige manier om het haalbaar te maken.

Musk wil ook zelf in het project gaan investeren. Om dat te kunnen doen, zei hij, moet zijn bedrijf SpaceX vooral veel winst gaan maken, en veel opdrachten krijgen.

Naar Mars? Het was gewoon een reclamefilmpje.

Ontvang de nieuwsbrief

Meld je nu aan!

Gratis proefabonnement TW

Bestel nu 2 gratis proefnummers TW