Opinie&Analyse

Verloren race

Met veel bombarie presenteerde minister Henk Kamp van economische zaken op 18 januari het Energierapport. Hij rukte er speciaal voor uit naar een kwekerij in Pijnacker, die aardwarmte gebruikt en doorgeeft aan omliggende woningen.

Dit Energierapport is voorgegaan door het veelbesproken Energieakkoord en het recentere Klimaatakkoord, waaraan ook Nederland zich verbonden heeft, met als belangrijkste punt misschien wel het niet meer dan 2 °C laten stijgen – en bij voorkeur niet meer dan 1,5 °C – van de gemiddelde temperatuur op aarde ten opzichte van het pre-industriële niveau.

Het moment van de presentatie van het Energierapport, dat kijkt tot 2050, suggereert dat dit rapport ook harde cijfers bevat over hoe we het dan gaan bolwerken, dat aandeel van 14 % duurzame energie in 2020. Geen sinecure, want het CBS becijferde vorig jaar dat het aandeel duurzame energie in 2014 lag op 5,6 %; een stijging van 0,8 % ten opzichte van het jaar ervoor. Belangrijke kanttekening hierbij: deze stijging wordt voor slechts 0,3 % veroorzaakt door toename van hernieuwbare energie, het grootste deel is toe te wijzen aan een daling in het energieverbruik waaraan vooral de economische crisis ten grondslag lag.

Degene die het rapport leest, zal echter bedrogen uitkomen. Het enige aspect van het rapport dat de kwalificatie ‘indrukwekkend’ verdient, is de omvang van meer dan honderd pagina’s (zonder bijlage en samenvatting). Zeker wanneer je je bedenkt dat harde cijfers volledig ontbreken. Als snel wordt duidelijk dat het Energierapport dan ook vooral niet bedoeld is als plan van aanpak voor het klimaatakkoord, maar als leidraad voor een beleidsagenda die het kabinet dit najaar, tegelijkertijd met de evaluatie van het Energieakkoord uitbrengt.

Sterker nog, een van de eerste zinnen van het rapport luidt: ‘Met het Energierapport nodigt het kabinet burgers, bedrijven, kennisinstellingen, andere overheden en maatschappelijke organisaties uit om in 2016 deel te nemen aan een maatschappelijke dialoog.’

In het meest optimistische scenario ligt er pas in dit najaar een agenda met echte cijfers en een plan van aanpak op tafel, waarover iedereen vervolgens ongetwijfeld nog zijn plasje moet doen. Echter, mocht dit kabinet de rit uitzitten, dan zijn er in maart 2017 nieuwe Tweede Kamerverkiezingen, waarbij de kans groot is dat de huidige regeringspartijen het veld moeten ruimen. Ongeacht welke partijen dan zitting zullen nemen: zij zullen heel andere ideeën hebben over de invulling van deze energiebeleidsagenda, wat vrijwel zeker betekent dat deze terug kan naar de tekentafel. Opnieuw uitstel dus.

Het is nu natuurlijk al wishful thinking dat we de doelstelling van 14 % duurzame energie gaan halen in minder dan vier jaar tijd. Kamp mag het dan blijven roepen in vrijwel elke nieuwsuitzending, maar als het Energierapport één ding aantoont, dan is het dat we in Nederland vooral goed zijn in over dingen praten en een stuk minder in ze ook daadwerkelijk uitvoeren.

Die duurzaamheidsdoelstelling van 2020 is daarom nu al een verloren race.

Deel deze pagina
Abonnement

Bestel nu GRATIS 2 proefnummers TW


Wilt u lid worden, een los nummer aanvragen of een adreswijziging doorgeven? Neem dan contact op met MijnTijdschrift (088-2266622). 

Of bekijk ons aanbod van abonnementen.

Ontvang de nieuwsbrief, binnenkort 2 keer per week!

Meld je nu aan!

Naar boven